Poetry

Hans

Als ik het gras hark

Als ik op deze zaterdagochtend vroeg
het gras van binnen naar buiten toe
ontdoe van alle bruine bladeren
staat naast de notenboom plots voor mijn ogen
de grijs geworden Groninger.

Laat ik hem Hans noemen.

De elfjaargeledenman die ik in Umbrië
van zijn stukken zag vallen
en in laagjes bevriezen.

Later nog – stuurde hij een mail aan allen
van zijn Europese motorsolotocht
en een poedelnaakte zwembadsprong
zomaar
in Karinthië.

Op een hoop veeg ik alle bladeren.



(en ik dacht) Een looping

Gewoon in mijn Macintosh speel-
goedauto met die brede banden schiet
ik van boven op de overloop de
trap af. Neem twee haakse
bochten voor ik onder in de hal
voorbij de voordeurmat mijn op-
gang maken zal. Het zit hem in
de snelheid voor ik boven keer.

Dan valt alles stil.
Geef jezelf gelijk.



De dag

De dag dondert niet
als ik in de vroege ochtend
links – de bergweg
achter zwarte beuken
bewandel.

Zwart als Laika, als het asfalt
dat met zwarte aarde
aan haar zijde zachtjes
knarst – onder mijn zwarte
schoenen.

Boven het dorp begint de dag
zich zichtbaar op te dringen
maar waar ik ga
ligt niemand wakker op
velden vol zware zwarte aarde.

Achter haar beige gordijn
schemert het licht
waaronder Corry puzzelt
tot wel honderd jaar
aan haar voorbij getrokken zijn.

De dag kan haar gestolen worden.


Van zichzelf

ik printte een plaatje voor je
en zie - zoals
de dubbele tees, ees, aas en oos
had het beestje ook en-profile
twee oren
en bleek een ree
van zichzelf



Vijf Oktober


oktober vijf - acht uur éénenvijftig - ik loop de winter in

Jack heeft zijn weiden gemaaid
om droog te kunnen hooien
voor me blaast een gure noordooster
Laika's haren licht omhoog

Ik trek een wollen sok tot over mijn oren.

John Adams - El dorado: Part II Soledades

een vlucht violen tolt en tart
de zwaartekracht, waarna de blazers
gedragen
de stroom vergaren
een beetje weerman maant de ganzen

Ik trek een wollen sok tot over mijn oren.

zon-in verbleekt de lucht tot parelwitte tranen

doorlopend stijgt het bloed en gloeit
mijn oor onder je wol, mijn vingertop tintelt
maar mijn maag verzadigd met appelvlaai
en notencake wil nog een beetje meer

Ik trek een wollen sok tot ver over mijn oren.

weg

als je wil gaan - ga
en drink voldaan de winter in


 

Button Home