Waar je ook gaat, je ziet ze overal; straathonden. In het drukke centrum, in de woonbuurten, op markten en langs doorgaande wegen waar talloze eetkraampjes afgewisseld worden met lampenzaken, ijzerboeren, brommerverkopers, telefoonzaken, autohandelaren, drankverkopers etc. etc.
Ooit behoorden ze wellicht tot iemand, maar de huisbewakers blijven achter het hekwerk. Op straat moet een hond zichzelf redden. Hoewel overal zakken afval rondslingeren en de beesten zodoende toch voldoende voedsel vinden, worden straathonden meestal niet oud.
Bijna alle viervoeters hebben wel ergens een wondje, krabben vanwege vlooien of ander ongedierte en met het broeiende klimaat is een infectie in geen tijd een doodsoorzaak. In het verkeer blijf ik me verbazen over de wijze waarop ze de weg oversteken. Altijd op hun dooie gemak eerst een meter of twee de weg opgaan, niet reageren op claxons, vervolgens heel langzaam weer een meter of twee pakken en zo de voorbij rijdende weggebruikers rustig steeds een beetje laten uitwijken.
Ik heb nog geen aanrijding gezien; nu nog gezond blijven.
Straat honden
Luang Prabang (Laos)
8 augustus 2026
