Afgelopen week zag ik een reportage over een theaterproductie
uitgevoerd door ernstig verminkte oorlogsslachtoffers uit Oekraïne.
Zeer confronterend. Lezen over het slagveld waar dan ook ter wereld,
raakt pas echt als de getroffenen in beeld komen. Fysieke verminkingen
maken het extra tastbaar.
Eenmaal aan het woord, bleken de mannen in deze groep en setting zich
juist weer op te richten, groeide het begrip voor elkaars emoties en
voelde het gezamenlijk werken aan een productie als een ontlading, een
opstanding, een bepaalde trots zelf iets neer te kunnen zetten.
Kunst en cultuur als levensbehoefte.
Voed het verlangen!
|
Recente BITS:
Bits 22-05-26
Bits 15-05-26
Bits 08-05-26
Bits 01-05-26
Bits 24-04-26
Bits 17-04-26
Bits 10-04-26
Bits 03-04-26
|