Waar je ook komt in Laos, maar zeker in Luang Prabang, je kunt er niet omheen; de tientallen tempels waar altijd scholing en verblijf voor jonge jongens aan verbonden is. Een soort mini-Rolducjes. Van verre is de gouden spits meestal goed zichtbaar, maar ook de ommuring met tal van rode en gouden drakenkoppen spreekt zeer tot de verbeelding.
Binnen (en soms buiten) zijn de wanden en plafonds geheel beschilderd met honderden verhalen, welke generaties na elkaar zijn doorverteld en opgetekend. Eén van de deelnemers van ons project (Anongkhan) verdient een belangrijk deel van zijn brood met deze werkzaamheden. Ik zag hem vorig jaar aan het werk op een eigenhandig vervaardigde bamboe-steiger.
De originele schilderingen zijn al tientallen malen overgeschilderd en steeds worden de verhalen op eigen wijze vertaald. Cultureel erfgoed heeft, zeker onder de bevolking, een geheel andere betekenis dan in West-Europa waar oudheid en originaliteit zolang mogelijk geconserveerd moet worden in de oorspronkelijke staat.
Zoals Anongkhan al tegen me zei: “Als ik wat ruimte overheb, zet ik er gewoon nog een olifant bij”.
Wat Pa Phon Phao
16 augustus 2026
Luang Prabang
Laos
