Tijdloos vermoeid, misselijk en al heel lang niet lekker. Je zit op je vaste plek op de bank als ik je alsmaar dunnere benen losjes over elkaar zie hangen. Je kleurt nog goed maar je blik en afwezige geest spreken boekdelen.
Hoe is het leven als alles om je heen zich langzaam van je distantieert, als iedereen zich aan je onttrekt, als je part noch deel uitmaakt van wat eens je dagelijkse omgeving was.
Per ongeluk maak ik een opname van het wegdek in het buitengebied, al wandelend met Spotify op mijn mobiel. Thuisgekomen zoek ik de betreffende band nogmaals op als de afbeelding op mijn beeldscherm verschijnt. In de kern blijkt het zicht nog scherp.
Asfalt
Binnenweg Panningen
18-05-26
