Afgelopen week zag ik een reportage over een theaterproductie uitgevoerd door ernstig verminkte oorlogsslachtoffers uit Oekraïne. Zeer confronterend. Lezen over het slagveld waar dan ook ter wereld, raakt pas echt als de getroffenen in beeld komen. Fysieke verminkingen maken het extra tastbaar.
Eenmaal aan het woord, bleken de mannen in deze groep en setting zich juist weer op te richten, groeide het begrip voor elkaars emoties en voelde het gezamenlijk werken aan een productie als een ontlading, een opstanding, een bepaalde trots zelf iets neer te kunnen zetten.
Kunst en cultuur als levensbehoefte.
Voed het verlangen!
"Bildet Glück (I)"
2010
olie-linnen
35-30 cm
